معنی ربیع حارثی

[ رَ عِ رِ ] (اِخ) ربیع بن زیادبن انس بن دیان بن قطن بن زیادبن حارث بن مالک بن ربیعةبن کعب بن حارث حارثی. از بنودیان و پادشاه فاتحی بود و عهد پیغمبر اسلام را درک کرد. عبداللََّه بن عامر او را والی سیستان کرد (سال ۲۹ هجری). او را با عمربن خطاب اخباری است. خلیفهٔ ثانی به یارانش گفت: مرا بمردی راهنمایی کنید که دوران ریاستش گویی رئیس نیست و وقتی که رئیس نیست گویی رئیس است، گفتند: چنین کسی را بجز ربیع بن زیاد نمی شناسیم، گفت: راست گفتید. ربیع در والیگری بسال ۵۳ هـ . ق. درگذشت. (از اعلام زرکلی). رجوع به تاریخ سیستان ص ۹۱ و ۹۲ و الاصابة ج ۱ شود.