معنی واژه رباطی

[ رِ ] (ص نسبی) منسوب به رباط. || منسوب است به رباط و آن اسمی است برای رباط گلهٔ اسبان و نگهبانی و حفظ دارندگان آن از مرز اسلام در برابر دشمنان. (از اللباب فی تهذیب الانساب).[ رُ ] (اِخ) دهی است از بخش فدیشهٔ شهرستان نیشابور دارای ۱۹۱ تن جمعیت. آب ده از قنات تأمین میشود و محصول عمدهٔ آن غلات است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ رُ ] (اِخ) دهی است از بخش سرولایت شهرستان نیشابور. سکنهٔ آن ۵۵۸ تن. رباطی در جلگه قرار دارد. آب آن از قنات و فرآوردهٔ آن غلات است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ رِ ] (اِخ) احمدبن سعیدبن ابراهیم رباطی، مکنی به ابوعبداللََّه. مسلم و بخاری و دیگران از او روایت دارند. وی یکی از ثقات راویان بشمار آید. پس از سال ۲۴۳ هـ . ق. درگذشت. (از اللباب فی تهذیب الانساب).[ رُ ] (اِخ) محمدبن مضربن معن مروزی رباطی، مکنی به ابومضر. صاحب اخبار و حکایات. وی را از اینروی رباطی نامیده اند که در مرو در رباط عبداللََّه بن مبارک ساکن شد و از علی بن حجر روایت شنید. ابوعمر ضریر نیشابوری از او روایت دارد. (از اللباب فی تهذیب الانساب.).