معنی ربابة

[ رِ بَ ] (ع اِ) نامی است از رب. || کشور. (از اقرب الموارد). || ملک و سلطنت. (ناظم الاطباء). ملک. سلطنت، یقال: طالب ربابته؛ ای مملکته. (منتهی الارب). سلطنت. (از آنندراج). || عهد. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). پیمان. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). عهد و میثاق. ج، اَرِبّة. (از متن اللغة). || نخی که با آن تیرها را محکم بندند. (از اقرب الموارد) (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). || جعبهٔ تیرهای قمار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || پوست تنک که بر دست برآرندهٔ تیرهای قمار پیچند. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). || پارچه ای که در آن تیرها را پیچند. (ناظم الاطباء) (از مهذب الاسماء). || دستهٔ تیرهای قمار. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).[ رِ بَ ] (ع مص) مالک و رب شدن. (منتهی الارب) (از آنندراج). || نزدیک شدن وقت بچه آوردن. || اقدام به اصلاح و مرتب ساختن چیزی. (از متن اللغة).[ رَ بَ ] (ع اِ) یکی رَباب. (منتهی الارب). واحد رباب، یعنی یک ابر سپید. (ناظم الاطباء) (از متن اللغة). یکی رباب، یعنی ابری که در پارهٔ ابر دیگر آویخته بود. (مهذب الاسماء).