معنی راقم مشهدی

[ قِ مِ مَ هَ ] (اِخ) از شعرای اواخر قرن سیزده خراسان میباشد که در سال چاپ دیوانش در مشهد بسال ۱۲۹۴ هـ . ق. زنده بوده است. قدیمی ترین اشعار او مربوط به تاریخ ورود شادروان تاج الشعرا میرزا نصراللََّه شهاب اصفهانی به مشهد (۱۲۸۷ هـ . ق.) میباشد. و سراسر اشعار او در ستایش امامان و رؤسا و دانشمندان است از اینروی خود نیز به «راقم مداح» معروف شده است. (از الذریعة ج ۹ ص ۳۵۱).[ قِ مِ مَ هَ ] (اِخ) میرزا سعدالدین محمد پسر خواجه غیاث الدین که در شهرهای هند تجارت میکرد و پسرش سعدالدین نیز به هند رفت و به اسلام خان مشهدی شاهجانی پیوست و از وی نیکوییهای فراوان دید و چنانکه از نوشتهٔ تذکرهٔ نصرآبادی (ج ۴ ص ۸۵) برمی آید پس از آن به اصفهان برگشت و شاه سلیمان او را نخست بسمت والی هرات و سپس به استانداری کل خراسان برگزید. بلگرامی در خزانهٔ عامره ص ۲۳۸ پس از شرح مطالب بالا افزاید که: به نسخه ای از دیوان راقم دست یافته است که بیشتر آن غزلیات است و برخی قصاید و قطعات و رباعیات نیز در آن گرد آمده است. این دیوان دارای دو دیباچه است که یکی به خامهٔ خود سعدالدین است در کمال شیوایی و متانت، و دیگری از محمد صادق مشهدی است. سپس از او یکصد و بیست و چند بیت نقل کرده است. در ضمن، شرح حال او در آتشکدهٔ یزدان ص ۲۹۰ آمده و نیز صاحب تذکرهٔ غنی در ص ۵۵ گفته است که: عظیمای نیشابوری و شوکت و مقیمای مشهدی او را مدح گفته اند. مرگ وی بسال ۱۱۰۰ هـ . ق. بوده است و نسخه ای از دیوان او در کتابخانهٔ ملک بشماره ۵۲۹۷ و کتابخانهٔ بنگاله و موزهٔ بریتانیا یافت میشود. همانطوری که در فهرست ریو ص ۳۳۲ آمده است. (از الذریعة ج ۹ ص ۳۵۱). ادوارد براون در تاریخ ادبیات ایران او را راقم هندی نامیده است. رجوع به تاریخ ادبیات ادوارد براون ج ۴ ص ۱۷۷ شود.