معنی ذوحظ

[ حَ ظْ ظ ] (ع ص مرکب) صاحب بهره: و در قرآن کریم آمده است: {/Bفَخَرَجَ عَلی ََ قَوْمِهِ فِی زِینَتِهِ قََالَ اَلَّذِینَ یُرِیدُونَ اَلْحَیََاةَ اَلدُّنْیََا یََا لَیْتَ لَنََا مِثْلَ مََا أُوتِیَ قََارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظِیمٍ . ۱-۲۱۲۸:۷۹/}(قرآن ۲۸ / ۷۹) و در ترجمهٔ آن ابوالفتوح رازی گوید: پس بیرون شد بر گروه خود در زینت خود گفتند کسانی که میخواستند زندگانی دنیا را ای کاش ما را بود مانند آنچه داده شد قارون بتحقیق او هر آینه صاحب بهرهٔ بزرگ است. (تفسیر ابوالفتوح ص ۲۱۶ ج ۴). و باز در سورهٔ فصلت آیه ۳۵ آمده است: و لاتستوی الحسنة و لا السیئة ادفع بالتی هی احسن فاذا الذی بینک و بینه عداوة کأنه ولی حمیم و ما یلقیها الذین صبروا وَ ما یلقیها الا ذوحظٍ عظیم؛ و نه یکسان است خوبی و نه بدی رو بگردان به آنکه آن نیکوتر است پس آنگاه میانهٔ تو و میانهٔ او دشمنی است همانا او دوستار مهربان است و نه داده شوند آنرا مگر کسانی که شکیبا شدند و نه داده شوند آن را مگر صاحب بهرهٔ بزرگ. (تفسیر ابوالفتوح ص ۵۴۴ ج ۴).