معنی ذوالثدیة

[ ذُثْ ثُ یَ / ذُثْ ثُ دِی یَ ] (اِخ) حرقوص بن زهیر یکی از رؤسای خوارج که در حرب نهروان بدست امیرالمؤمنین علی علیه السلام کشته شد. و رسول اکرم از پیش خبر وی داده بود: «و آیة ذلک انّ فیهم رجلاً اسوداً احدی عضدیه مثل ثدی المرأة او مثل البضعة تدردر» و او را ذوالیدیة نیز گفته اند و وجه تلقیب آنکه او بجای یک دست پاره ای گوشت داشت. و بعضی گفته اند وی حبشی و نام او نافع بوده است. || لقب عمروبن ودّ یا عمربن عبدُودّبن ابی قیس، سوار دلیر قریش که به غزوهٔ خندق به دست امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام کشته شد و گویند که به روز خندق یکصد و چهل ساله بود. و رجوع به صاحب الثدیة و شرح نهج البلاغهٔ ابن ابی الحدید ج ۱ صص ۲۰۲ -۲۰۵ شود.