معنی ذات‌الاصاد
6 بازدید
[ تُلْ اِ ] (اِخ) موضعی است از سرزمین شَرّبة، ردهه و قلتی یعنی مغاکی در کوه که آب در وی گرد آید، به دیار عبس میان هضب القلیب. و سباق میان داحس (اسب قیس بن زهیرالعبسی) و غبراء (اسب حذیفةبن بدر الفزاری) بدین جای بود و چون اسب قیس را بدغا و دغل از پیش رفتن مانع آمدند جنگی میان دو قبیله که چهل سال بکشید روی داد. و قیس در این معنی گوید: و ما لاقیت من حل بن بدر واخوته علی ذات الاصاد هم فخروا علیّ بغیر فخر و ردوّا دون غایته جوادی. (المرصع). و رجوع به عقدالفرید ج ۶ ص ۱۸ شود.
کلمات هم‌قافیه با «ذات‌الاصاد»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اد» برای سرودن شعر