معنی دیونوسیوس

[ یُ ] (اِخ) آریوپاگوسی قدیس. (در قرن اول میلادی) از اعضای محکمهٔ آریوپاگوس که بوسیلهٔ پولس حواری به مسیحیت گروید. از شهدای مسیحی و نخستین اسقف آتن بود. گاهی او را با قدیس «دنی» اشتباه کرده اند. در قرون وسطی بعضی از آثار فلسفی به او نسبت داده میشد ولی این آثار (بزبان یونانی) در اواخر قرن پنجم میلادی یا اوائل قرن ششم احتمالاً در فلسطین نوشته شده است و نویسندهٔ آنها امروز دیونوسیوس کاذب خوانده میشود. (از دائرة المعارف فارسی).[ دِ یُ ] (اِخ) مشهور به کهین (حدود ۳۹۵ ق. م. تا بعد از ۳۴۰ ق. م.) جبار سیراکوز پسر و جانشین دیونوسیوس مهین. مردی نازپرورده و از آیین جنگ و ملکداری بی بهره بود. در ماههای اول حکومتش دیون سیراکوزی و افلاطون [ که به سیراکوز آمده بود تا حکومت جباران را بالمعاینه ببیند ] کوشیدند که او را به قبول حکومت دموکراسی وادار کنند اما او نپذیرفت و دیون سیراکوزی را تبعید کرد و افلاطون را از دربار خود راند. (از دائرة المعارف فارسی).[ یُ ] (اِخ) (حدود ۴۳۰-۳۶۷ ق. م.) مشهور به مهین، جبار سیراکوز و از خاندان پستی بود. وارد سیاست شد و به حمایت از طبقات فقیر برخاست و بقدرت رسید. (۴۰۰ ق. م.) سپس دست همدستان خود را کوتاه کرد و کمی بعد جبار شد. بعد از او پسرش دیونوسیوس کهین به جباری رسید. (از دائرة المعارف فارسی).