معنی دکاء

[ دَکْ کا ] (ع ص) مؤنث اَدَکّ. شتر مادهٔ بی کوهان، یا پست کوهان. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). ج، دُکّ. (اقرب الموارد). || کوبیده شده و منهدم گشته و ریزه ریزه گشته : {/Bفَإِذََا جََاءَ وَعْدُ رَبِّی جَعَلَهُ دَکََّاءَ وَ کََانَ وَعْدُ رَبِّی حَقًّا. ۶-۱۶۱۸:۹۸/}(قرآن ۱۸/۹۸)؛ و هرگاه وعدهٔ پروردگارم آید آنرا ریزه ریزه می گرداند، و وعدهٔ پروردگارم حق است. || (اِ) پشتهٔ زمین از خاک نرم. (منتهی الارب). تپه از گِل که سخت نباشد. (از اقرب الموارد). || زمین هموار. (منتهی الارب). ج، دکّاوات. (اقرب الموارد) (منتهی الارب).