معنی دماغه

[ دُ غَ / غِ ] (اِ) تاج باز شکاری و جز آن. (ناظم الاطباء) (از آنندراج): هر کس که به غیر او نظربازی کرد شد عینک او دماغهٔ دیدهٔ او. شرف (از آنندراج).[ دَ غَ / غِ ] (اِ) بینی کوه و تیغهٔ کوه. (ناظم الاطباء). نوکی پیش آمده از کوه. (یادداشت مؤلف). || کمان کشتی. تماغه. (ناظم الاطباء). || چوبی به درازای در میان دو مصراع و متصل به یکی از آن دو که درز میانین را پوشد چون دو لنگه را پیش کنند یعنی ببندند. (یادداشت مؤلف). - دماغهٔ در؛ بینی در. محجوبه. انف باب. رتاج. (یادداشت مؤلف). || رأس یعنی نوک پیش آمده از خاک در دریا. نوک زبانهٔ خشکی در آب. رأس. سنگپوز یا قطعه زمینی کمابیش نوک دار که در دریا یا در دریاچه پیش رفته باشد. (دایرةالمعارف فارسی). رأس الرجاء الصالح؛ دماغهٔ امید نیک. (از یادداشت مؤلف).