معنی دلاورخان غوری

[ دِ وَ نِ ] (اِخ) اولین از غوریان مالوا هند که از سال ۸۰۴ تا ۸۰۸ هـ . ق. سلطنت کرد. (از طبقات سلاطین اسلام لین پول). وی مؤسس مملکت مالوا است. از جانب تغلقیه در مالوا حکومت داشت و به سال ۸۰۱ هـ . ق. در حملهٔ امیرتیمور به هند، ناصرالدین محمود تغلق را پناه داد. و در سال ۸۰۴ هـ . ق. پس از عزیمت محمود به دهلی، خود را مستقل خواند. دلاورخان در سال ۸۰۸ هـ . ق. بمرگ ناگهانی درگذشت و این امر سبب سوءظن (مخصوصاً نسبت به پسر جاه طلبش آلپ خان) و حملهٔ مظفرشاه اول، فرامانروای گجرات و دوست دیرین دلاورخان، به مالوا شد. (از دایرة المعارف فارسی).