معنی دفون

[ دَ ] (ع ص) بندهٔ گریخته. (منتهی الارب). برده ای که از ترس مولایش و یا از رنج کار گریخته باشد ولی از شهر خارج نگشته، گویی که خود را در خانه های شهر دفن کرده است. (از اقرب الموارد). || شتر رمیده، یا آنکه بی حاجت همچو گریختگان هر سو رود از مردم و شتر. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || ناقه که عادتش چنان باشد که در آبخور میان و وسط شتران بود. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || حَسَب دفون؛ اصل و نسب که مشهور نباشد. (از ذیل اقرب الموارد از لسان). || رجل دفون؛ شخص خامل و گمنام. (از ذیل اقرب الموارد از لسان).