معنی دسوقی

[ دُ ] (اِخ) ابراهیم بن ابراهیم السیدبن السیدپاشا اباظة. از ادیبان مصر در قرن اخیر. وی به سال ۱۲۹۹ هـ . ق. در کفراباظة متولد شد و در سال ۱۳۷۲ هـ . ق. در قاهره درگذشت. چندین بار به نمایندگی مجلس شورا انتخاب شد و پنج بار عهده دار تشکیل کابینه شد. او را اشعار و مقالاتی است. (از الاعلام زرکلی چ ۲ ج ۱ ص ۳۱ از الکنزالثمین).[ دُ ] (اِخ) ابراهیم بن ابی المجدبن قریش بن محمد (۶۳۳-۶۷۶ هـ . ق.) از بزرگان متصوفهٔ قرن هفتم هجری و از اهالی دسوق (در غرب مصر) بوده است. او را اخبار بسیار است و شعرانی مجموعهٔ بزرگی از سخنان او را از کتاب وی بنام «الجواهر» نقل کرده است. (از الاعلام زرکلی ج ۱ ص ۵۴ از طبقات شعرانی و خطط مبارک).[ دُ ] (اِخ) ابراهیم عبدالغفار دسوقی (۱۲۲۶-۱۳۰۰ هـ . ق.) از کسانی است که در قرن سیزدهم هجری در مصر یاری بسیار به امر ترجمهٔ مطالب از زبانهای اروپائی به عربی کرده است، و مدتی نیز در نوشتن «الوقائع المصریة» و مجلهٔ «الیعسوب» همکاری کرده. (از الاعلام زرکلی ج ۱ ص ۴۰ از تاریخ الترجمة و الحرکة الثقافیة فی عصر محمد علی).[ دُ ] (اِخ) صالح بن محمد (۱۲۰۰-۱۲۴۶ هـ . ق.) از فاضلان دمشق و آخرین تن از خاندان دسوقی دمشق بوده است. او را دیوان شعر و رساله ای است. (از الاعلام زرکلی ج ۳ ص ۲۸۱ از الیواقیت الثمینة).[ دُ ] (اِخ) محمدبن احمدبن عرفهٔ دسوقی مالکی. از عربی دانان مصر و مدرسان الازهر در قرن سیزدهم هجری بود که ۱۲۳۰ هـ . ق. در قاهره درگذشت. او راست: الحدود الفقهیة، حاشیه بر مغنی اللبیب، حاشیه بر سعد تفتازانی، حاشیه بر الشرح الکبیر علی مختصر خلیل، حاشیه بر شرح سنوسی بر مقدمهٔ ام البراهین. (از الاعلام زرکلی از آداب اللغهٔ جرجی زیدان و معجم المطبوعات ج ۱ ص ۸۷۵).