معنی درهٔ بیضاء
[ دَرْ رَ یِ بَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) مروارید سفید. گوهر سپید. || در اصطلاح عرفانی، عقل اول، چنانکه آن را روح القدس و عرش مجید و لوح قضاو ام الکتاب و قلم اعلی و روح اعظم و ظل اول و عقاب هم نامند. (از فرهنگ مصطلحات عرفا از تاریخ تصوف ص ۶۴۵). و رجوع به درة البیضاء شود.
کلمات هم‌قافیه با «درهٔ بیضاء»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اء» برای سرودن شعر