معنی دبی

[ دُ بَ ی ی ] (اِخ) عمارت نشین دبی در ساحل خلیج فارس مقابل ساحل ایران قرار داد و بترتیب از مقابل هرمز که بجانب کویت و عراق برویم رأس الخیمه وام القرین و عجمان و شارجه و بعد دبی واقع شده است. فاصلهٔ شارجه و دبی کمتر است از شیخ نشینهای دیگر و در جنوب آن ابوظبی قراردارد. حدود هشتادهزار جمعیت دارد از ایرانی و هندی و لبنانی و عرب و غیره و نیز امارت دبی را پنجهزار کیلومترمربع مساحت و جزایر نفت است و از بازارهای خرید و فروش مروارید نیز هست. دبی تا ۱۸۳۳ م. موجودیت مستقلی نداشت در آن سال خاندان بنویاس بدانجا مهاجرت کردند و آباد ساختند. شیخ راشدبن معید آل مکتوم حاکم آنجاست و ایرانیان مدرسه ای بدانجا دارند.[ دُ بَ ی ی ] (اِخ) بندریست به عمان مقابل بندر لنگه پایتخت عمارت نشین دبی و همچون شهر ونیز است و ونیز خلیج فارس میتوان نامیدش و آن در دهانهٔ خلیجی قرار دارد و خلیج چون رودخانه ای می نماید. و دور شهر را فراگرفته است و شهر را نیز بدو بخش منقسم ساخته «دبی» و «دیره» و این دو بخش با پلی آهنی بطول ۱۴۳ گز و عرض ۱۹ گز بهم متصل اند. دبی بندر دریائی و لنگرگاه دارد. || موضعی است به بصره. (منتهی الارب). || جزیره ای به خلیج فارس. || موضعی است نرم زمین به دهنا. (از المنجد). که ملخ در آن بسیار باشد و بدان الفت میدارد. (منتهی الارب).[ دَ بَ ن ] (ع اِ) رفتار نرم و آهسته. || ملخ پیاده. دبا یکی. || مورچه. (منتهی الارب).[ دَ بی ی ] (اِخ) بازاریست عرب را. (منتهی الارب).[ دُبْ / دِبْ بی ی ] (ع اِ) کس: ما بالدار دُبی؛ نیست در خانه کسی (و بدون کلمهٔ نفی مستعمل نشود). (منتهی الارب). ما بدار دبی؛ ای احد. (مهذب الاسماء). ما بالدار دبیج. (منتهی الارب).