معنی داریوش

[ دارْ ] (اِخ) کلمه ای است از پارسی باستان، که در حالت فاعلی دارایاواوش میشود، مرکب است از داریا(دارا) +وهو (MMM نیکی) و جمعاً به معنی دارندهٔ نیکی. (بارتلمه ۷۳۸). این نام در پهلوی دارای و داراب خوانده شده و در ادبیات اسلامی دارا و داراب و داریوش آمده است. سه تن در سلسلهٔ هخامنشی بدین نام خوانده شده اند: داریوش اول یا داریوش بزرگ پسر وشتاسپ، داریوش دوم پسر اردشیر اول، و داریوش سوم پسر آرسان و نوادهٔ داریوش دوم (۳۳۶-۳۳۰ ق . م.) و اوست که مغلوب اسکندر شد. رجوع به حاشیهٔ برهان قاطع چ معین و هر یک از این سه کلمه در ردیف خود شود.