معنی خنده گاه
7 بازدید
[ خَ دَ / دِ ] (اِ مرکب) کنایه از لب و دهان معشوق. (آنندراج): که مهر از خنده گاه شیشه بردار ز ابر خشک لعل تر فروبار. حکیم زلالی (از آنندراج). فکرت او خنده گاه دوست را ماند بدانک چون خلیل از نار گلبرگ رطیبش یافتم. خاقانی.
کلمات هم‌قافیه با «خنده گاه»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اه» برای سرودن شعر