معنی خنبه

[ خَ بِ ] (اِ) طاق. || صفه. (ناظم الاطباء). || آن باشد که در باغهای انگور در میان رستهٔ تاک جوی بزنند و گودال کنند و خاکهای آن را بر دو کنار آن ریخته کنارها را بلند سازند و از سر بلندی تا سر بلندی دیگر چوبها اندازند تا درخت تاک بر بالای آن پهن شود. (برهان قاطع).[ خُمْ بِ ] (اِ) خم بزرگ و دراز که در آن غله کنند خواه از گل و سفال باشد یا از چوب. (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع). انبار خانهٔ بقالان بود جداجدا که چیزی نهند. (نسخه ای از اسدی). چهاردیواری باشد که بر شکل چرخشتی سازند از بهر غله. (صحاح الفرس): پر از میوه کن خانه را تا بدر پر از دانه کن خنبه را تا بسر. ابوشکور بلخی. خراس و آخر و خنبه ببردند نبود از چنگشان بس چیز پنهان.کسائی. جوال و خنبهٔ من لاش کرد و کیسه خراب. طیان. دو چشم سوی خود و دل به خنبه و به جوال. ؟ (لغت فرس). هرچ او گران بخرد ارزان شود در خنب و خنبه ریگ شود ارزنش. ناصرخسرو. ز جودش خلق را باشد لآلی بجای غله در انبار و خنبه.شمس فخری. || قبه. گنبذ. (ناظم الاطباء).