معنی خن

[ خَ ] (اِ) خانه و بیت خواه در روی زمین باشد و خواه زیر زمین. (از برهان قاطع) (ناظم الاطباء). مخفف خان. (حاشیهٔ برهان قاطع چ معین): چون تف آتش فتاد از خن مشرق در آب زلف بنفشه برست از کلهٔ یاسمن. امام فخر رازی (از جهانگیری). || خانهٔ زیرکشتی. (از ناظم الاطباء).[ خَ ن ن ] (ع مص) بریدن جِذْع. منه: خَنَّ الجِذْعَ خناً. || گرفتن مال کس. منه: خن ماله. || برآوردن از جلة بتدریج چیزی بعد چیزی. منه: خن الجلة. || درآمدن در حریم قوم. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). منه: خن القوم.[ خِ ن ن ] (ع اِ) کشتی خالی. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب).