معنی خمرة

[ خِ رَ ] (ع اِ) غلاف و پوست گندم و دیگر غله ها. || بوی خوش. (منتهی الارب) (از تاج العروس). || هیئت خِمارپوشی. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). - امثال: العوان لاتعلم الخمرة؛ میانه سال محتاج به تعلیم خمارپوشی نیست. این مثل را دربارهٔ تجربهٔ کار دانا گویند. (منتهی الارب). || پنهانی. (ناظم الاطباء). منه: جاءنا علی خمرة؛ در پنهانی و خلوت ما را آمد.[ خَ رَ ] (ع اِ) شراب. می. انگور که سکر آورد. خمر. || هرچه سکر آورد. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). خمر. - خمرة صرف؛ شراب خالص. شراب ناب. (منتهی الارب). || بوی خوش. (منتهی الارب) (از تاج العروس). || جماعت مردم. (منتهی الارب). خمرةالناس.[ خُ رَ ] (ع اِ) مایهٔ خمیر. || دردی نبیذ. || سجاده ای از برگ خرما بافته. || نوعی گیاه است مخصوص یمن. || گلغونه که زنان بر روی مالند. || کرب تب و صداع و اذیت آن. || بقیهٔ مستی در سر. خمار. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). || بوی. (منتهی الارب) (از تاج العروس). یقال: وجدت خمرة الطیب؛ ای ریحه خَمَرَه و کذلک: خمرةالطیب. (منتهی الارب). || بوی خوش. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). خِمرَه، خَمَرَه.[ خَ مَ رَ ] (ع اِ) بوی. (منتهی الارب). خُمرَه. یقال: وجدت خمرةالطیب و کذلک خمزةالطیب.