معنی خفق

[ خَ ] (ع مص) جنبیدن علم. منه: خفقت الرایة خفقاً و خفقاناً. || طپیدن دل. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). منه: خفق القلب. || جنبیدن سراب. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از تاج المصادر بیهقی). || بانگ کردن نعل که از رفتن بزمین برآید. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). || فروبردن نره در فرج. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). تغییب القضیب فی الفرج. (تاج المصادر بیهقی). || به دره یا چیزی پهن کسی را زدن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد). شلاق زدن. (یادداشت بخط مؤلف). || درخشیدن برق در جستن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). || بانگ کردن باد. || آهسته زدن بشمشیر. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). زخمی سبک زدن.[ خَ فِ ] (ع ص) اسب باریک میان. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). منه: فرس خفق. ج، خِفاق.[ خُ فَ ] (ع ص) اسب باریک میان. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). ج، خِفاق.[ خَ فَ ] (ع مص) خَفق. برای ضرورت شعر بجای خَفق خَفَق گفته اند، چون این قول: مشتبه الاعلام لماع الخفق. (ناظم الاطباء).