معنی خط سبز

[ خَ طْ طِ سَ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) خطی که تازه از رخسار خوبان برآمده باشد. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (لغت محلی شوشتر نسخهٔ خطی): ز عذارت خط سبز و ز کفت خط سیاه چون نبیند ز خط صبر بلا باد پدر.خاقانی. خط سبز و لب لعلت بچه ماند گوئی من بگویم بلب چشمهٔ حیوان ماند.سعدی. یعنی از روی دلبران خط سبز دل عشاق بیشتر جوید.سعدی (گلستان). چگویم آن خط سبز و دهان شیرینت بجز خضر نتوان گفت و چشمهٔ حیوان. سعدی. سعدی خط سبز دوست دارد پیرامن خد ارغوانی.سعدی. || خطی را گویند که از غیب مرقوم شده باشد، یعنی کسی نداند که از کجا آمده است و که نوشته است. || خط شب را گویند که خط سیاه و خط ازرق است. (از ناظم الاطباء) (برهان قاطع). || عالم برزخ بنزد صوفیان. (یادداشت بخط مؤلف).