معنی خصی

[ خُ / خِ ] (ع اِ) خایه. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد).[ خَ صا ] (ع مص) درد گرفتن خایه. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (اقرب الموارد).[ خَ ] (ع ص) آنکه خایه او دردمند است. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب).[ خُ صا ] (ع اِ) جِ خصیه.[ خَ صی ی ] (ع ص) خایهٔ کشیده شده. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (اقرب الموارد): بی نام هم کنونش چو بید سترک خصی این بدگهر شغالک توسن رگ استرک. خاقانی. || شعری که خالی از حدیث زنان باشد. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد). || دوبیتی را گویند که مصراع سوم او را قافیت نباشد. (حدائق السحر فی دقائق الشعر).[ خَ / خِ صی ی ] (اِ) خادم خواجه سرا. خواجه. آغا. (یادداشت مؤلف): و خواجه سرایان، یعنی خصیان و خواجگان ایستادندی. (تاریخ بخارا نرشخی). و ماکان من مدینة مثل خانفو فاسم مالکها دیفو و الخصی یدعی طوقام. (اخبار الصین و الهند). و یقال: ان الملک الصین من امهات المدائن اکثر من مأتی مدینة و لکل مدینة ملک و خصی. (اخبار الصین و الهند ص ۱۵).[ خُ صْ صی ی ] (ع ص) وصف سبویی که در خصوص کوفه ساخته شده باشد. (منتهی الارب).[ خُ صْ صا ] (اِخ) دهی است شرقی موصل که اهل آن ده حمالانند. (منتهی الارب).[ خَ صی ی ] (اِخ) اطمی است از آن بنی حارثه. (منتهی الارب).[ خَ صی ی ] (اِخ) اطمی است نزدیک مسجد قبا بر سر بئرالخصی. (منتهی الارب).[ خَ صْ صا ] (اِخ) دهی است بزرگ به بغداد بطرف دجیل. از آن ده است محمد خصی بن علی بن محمد. (منتهی الارب).[ خَ صی ی ] (اِخ) نام جایگاهی است واقع در بین آفاق و افیق در سرزمین بنی یربوع. (از معجم البلدان).