معنی واژه خشف

[ خَ ] (ع اِ) آواز. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد) (از لسان العرب). || جنبش. || حس خفی. || خواری. || پشم به کار نیامدنی. || مگس سبز. (منتهی الارب) (از تاج العروس). || آهوبچهٔ نخست زاده و یا نخست برفتارآمده. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). || آهوماده ای که از بچگان خود گریخته باشد. (منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس).[ خَ ] (ع مص) جنبیدن انسان. (منتهی الارب). منه: خشف الانسان خشفاً؛ جنبید انسان و دریافت. (منتهی الارب). || آواز برآمدن از برف که بروی وی راه روند. (منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس). منه: خشف الثلج خشفاً؛ آواز آمد از برف چون رفتند بر وی. (منتهی الارب). منه: خشف فلان خشفاً؛ آواز کرد فلان. || شتافتن و تیز رفتن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). منه: خشف فی السیر؛ شتافت و تیز رفت. (از تاج العروس) (از لسان العرب). || کوفتن و شکستن سر کسی را. (منتهی الارب) (از تاج العروس). منه: خشف رأسه بالحجر؛ کوفت و شکست سر او رابسنگ. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). || انداختن بچه. (منتهی الارب). منه: خشفت المراة بالولد؛ انداخت آن زن بچه را. (منتهی الارب).[ خُ ] (ع اِ) پشم به کار نیامدنی. خَشف. (منتهی الارب). رجوع به خَشف شود. || مگس سبز، خَشف. خِشف. (منتهی الارب). رجوع به این دو کلمه شود. || آهوبچهٔ نخست زاده یا نخست برفتارآمده. (منتهی الارب). خَشف. خُشف. || آهوماده ای که از بچگان خود گریخته باشد. (منتهی الارب). خَشف. خِشف. ج، خِشَفَه. || جِ اَخشَف. رجوع به اَخشَف شود.[ خِ ] (ع اِ) مگس سبز. (منتهی الارب). خشف [ خَ / خُ ] . || آهوبچهٔ نخست زاده یا نخست برفتارآمده. (منتهی الارب). خَشف. خُشف. || آهوماده ای که از بچگان خود گریخته باشد. (منتهی الارب). خَشف. خُشف. رجوع به خَشف. خُشف. شود.[ خَ شَ ] (ع اِ) آواز. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب): چگونه بخایم در ایشان رطب که در حقشان نیست الا خشف. مسعودسعد. || حس خفی. (منتهی الارب) (از لسان العرب). || یخ نرم. (منتهی الارب) (از لسان العرب).[ خَ شَ ] (ع مص) از گری و خارش مانند پیران رفتن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب).[ خُ شَ ] (ع اِ) مگس سبز. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). خِشف.[ خُ شُ ] (ع اِ) جِ خَشوف. (منتهی الارب). رجوع به خشوف شود.[ خُ شْ شَ ] (ع اِ) جِ خاشف. (منتهی الارب). رجوع به خاشف شود.[ خِ ] (اِخ) ابن مالک طائی از راویان حدیث بود و از ابن مسعود حدیث کرد. (منتهی الارب).