معنی واژه خشتک

[ خِ تَ ] (اِ مصغر) مصغر خشت. (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از جهانگیری). خشتچه. خشت کوچک. || پارچهٔ چارگوشه زیر بغل جامه. (از انجمن آرای ناصری) (از برهان قاطع) (از لغت محلی شوشتر نسخهٔ خطی). بغلک. خشتچه. سوزه. سونچه. لبنةالقمیص. کش بن. سعیده. (یادداشت بخط مؤلف): کرد قباهای گل خشتک زرین پدید کرد علمهای روز پرچم شب را نهان. خاقانی (دیوان چ سجادی ص ۳۳۱). بر قد لاله قمر دوخت قباهای زر خشتک لفظی نهاد بر سر چینی قبا. خاقانی (از جهانگیری). آنکه قدرش چو کشد دامن رفعت بر چرخ همچو خشتک بودش شکل زمین زیر بغل. کمال الدین اسماعیل. خشت دیوانش بر صدرهٔ گردون خشتک طرز بنیانش بر دامن آفاق طراز. خواجه سلمان. آستین شاه نشینها که برون میدارند چارسو خشتک و ایزاره فراویزنگار. نظام قاری. تخریص؛ خشتک پیراهن و جز آن معرب تیریز. تخریصه؛ خشتک پیراهن و جز آن. خضمان؛ گریبان و خشتک پیراهن. (منتهی الارب). || پارچهٔ چارگوشه میان تنبان و شلوار. (از برهان قاطع) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). پارچهٔ مربع نشیمن گاه از شلوار. (یادداشت بخط مؤلف): همه بخشتک شلوار برنشینم و بس نه اسب تازی باید مرا نه ساز بزر. مسعودسعد. || آئینهٔ زانو. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). خشتچه : بی رضایت هر که پوید یک قدم خشتک زانوی او برکنده باد. (از فرهنگ جهانگیری). || خَشتَق. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به خشتق شود. || دو پاره برنجین مربع قطور است که در آسیاهای آبی گذارند. (یادداشت بخط مؤلف). || کنایه از فرج زنان. (لغت محلی شوشتر نسخهٔ خطی).