[ خِ ] (اِ) گلی زرد پررنگ میان سیاه که همیشه بهار و خیری نیز گویند. (ناظم الاطباء): رونق زیب دگر دارد کنون طرف چمن از خری و خطمی و ریحان و شاخ یاسمن. ابن یمین (از فرهنگ جهانگیری). || ایوان. صفه. (از ناظم الاطباء). || (ص) شوم. نحس. نامبارک. (ناظم الاطباء): باز همایون چو جغد گشت خری جغدک شوم خری همایون شد. ناصرخسرو (از فرهنگ جهانگیری).
[ خَ ] (حامص) حماقت. سفاهت. (از ناظم الاطباء). بلادت یا نادانی. جهالت. (یادداشت بخط مؤلف): به دین از خری دور باش و بدان که بی دینی ای پور بی شک خریست. ناصرخسرو. شیر خدای را چو مخالف شود کسی هرگز مکن مگر به خری هیچ تهمتش. ناصرخسرو. ای امت بدبخت بدین زرق فروشان جز کز خری و جهل چنین فتنه چرایید. ناصرخسرو. تو دست چپ در این معنی ز دست راست نشناسی کنون با این خری خواهی که اسرار خدا یابی. سنائی. گاو را بفروخت حالی خر خرید گاویش بود و خری بر سر خرید.عطار. همچو فرعونی مرصع کرده ریش برتر از عیسی پریده از خریش. مولوی (مثنوی). نیست این از ران گاو ای مفتری ران گاوت می نماید از خری. مولوی (مثنوی). از پی رد و قبول عامه خود را خر مکن زانکه نبود کار عامه جز خری یا خرخری. سنائی (دیوان ص ۶۶۳).
[ خُ رْ ری ی ] (ع اِ) گلوی آسیا. (از منتهی الارب) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد).
[ خُ رْ ری ی ] (اِخ) نام پدر یعقوب بن خره دباغ خری فارسی است. (از انساب سمعانی).
[ خِ ] (اِخ) دهی است از دهستان دشت بخش سلوانا شهرستان ارومیه واقع در ۶ هزارگزی شمال خاوری سلوانا در مسیر ارابه رو سلوانا ارومیه، دره، سردسیر و آب آن از رود برده سور و محصول آن غلات و توتون و شغل اهالی زراعت و گله داری و راه آن ارابه رو است و در تابستان از راه سلوانا می توان اتومبیل برد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۴).