معنی واژه خروشان

[ خُ ] (ق، نف) در حال خروشیدن. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به خروش با همهٔ معانی آن شود: خروشان و کفک افکنان و سلیحش. خسروی. گرانمایه فرزند در پیش اوی از ایوان برون شد خروشان بکوی.فردوسی. ببست آن در و بارگاه کیان خروشان بیامد گشاده میان.فردوسی. همه جامهٔ پهلوی کرد چاک خروشان بسر بر همی ریخت خاک.فردوسی. خروشان همی تاخت تا قلبگاه بجائی کجا شاه بد با سپاه.فردوسی. شبگیر کلنگ را خروشان بینی در دست عبیر و نافهٔ مشک بچنگ. منوچهری. همه روز نالان و جوشان بود بیک جای تا شب خروشان بود. (گرشاسب نامه). این کلمات تقریر کرد و از پیش شاه خروشان بیرون رفت. (سندبادنامه ص ۲۲۴). خروشان و نفیرکنان از پیش حاکم بازگشت. (سندبادنامه ص ۲۹۲). چون سگان دوست هم پیش سگان کوی دوست داغ بر رخ طوق در گردن خروشان آمدم. خاقانی. به پلپل دانه های اشک جوشان دوانم بر در خویشت خروشان.نظامی. ز رشک نرگس مستش خروشان ببازار ارم ریحان فروشان.نظامی. ز گوش و گردنش لؤلؤ خروشان که رحمت بر چنان لؤلؤفروشان.نظامی. فرس کشته از بس که شب رانده اند سحرگه خروشان که وامانده اند. سعدی (بوستان). بیا وز غبن این سالوسیان بین صراحی خون دل و بربط خروشان.حافظ. || خروشنده. آنکه می خروشد. (یادداشت بخط مؤلف). رجوع به خروش در همهٔ معانی آن شود: اندازد ابروانْت همه ساله تیر غوش وآنگاه گویدم که خروشان مشو خموش. خسروی. برزم آسمان را خروشان کند چو بزم آیدش گوهرافشان کند.فردوسی. پراکنده با مشک و دم سنگ خوار خروشان بهم شارک و لاله سار.خطیری. مگر چون خروشان شود ساز او شود بانگ دریا به آواز او.نظامی. - سیل خروشان؛ سیل مهیب. سیل عظیم. سیل پرصدا. سیل نعره زن.