معنی خرخشه

[ خَ خَ شَ / شِ ] (ترکی، اِ) بیجا و بی موقع مجادله نمودن و خصومت کردن. (از برهان قاطع). در حاشیهٔ برهان قاطع آمده: این لغت ترکی معادل قارغاش و آن نزاع و مجادله و آشوب است. «جغتایی ۳۱۲ و ۴۰۰»: دژ خوی ترا نیست بجز خرخشه کاری مانا که بود خوی بدت خرخشه زاری. آغاجی. قصد فرزند مردمان کردی خرخشه حصهٔ من آوردی. پوربهای جامی (از آنندراج). ای مسلمانان اگر چشمش کند قصد دلم چون توان کردن به آن دو ترک کافر خرخشه. خواجوی کرمانی (از آنندراج). || قَلَق و خلجان خاطر. (از برهان قاطع): خود چه کم گشتی ز جود و رحمتش گر نبودی خرخشه در نعمتش. مولوی (مثنوی). || خروهه و آن جانوری باشد که صیادان بر کنار دام بندند تا جانوران دیگر در دام افتند. (از برهان قاطع). رجوع به خرخسه شود.