معنی خرجی

[ خَ ] (ص نسبی، اِ) قدری از مال که اخراجات ضروری را بر آن موقوف باشد. (آنندراج): دو استر پر ز گوهرهای غلطان که کس قیمت نداند هر یکی زآن که تا هر جا که خرجی سهل ماند بیک در دخل اقلیمی ستاند. امیرخسرو (از آنندراج). بزربفت خلعت مرا مرحمت شد هزاری چهارم پی خرجی ره. بدر چاچی (از آنندراج). || لوازم لباس غیر از پارچه مانند قیطان و نخ و غیره. || پولی که جهت معاش و گذران صرف نمایند. (ناظم الاطباء). وجه برای معاش. نفقه. در تداول عامه، نقد برای اعاشهٔ روزانه. (یادداشت بخط مؤلف). || مقابل خاصگی. (از آنندراج). مقابل خاصه. (یادداشت بخط مؤلف). معمولی. - کرباس خرجی؛ نام نوعی کرباس بوده است : یکی کرباس خرجی داد کآن را...سوزنی.[ خُ جی ی ] (ص نسبی) منسوب به خرجة. (از انساب سمعانی).[ خُ جی ی ] (اِخ) عمربن احمدبن خرجة، ملقب به خرجی. فقیهی عالم بود و از ابوالحسن احمدبن حسن ایلی حدیث کرد و قاضی ابوالعباس احمدبن حسین بن احمدبن زنبیل نهاوندی از وی حدیث دارد. (از انساب سمعانی).