معنی خرجانی

[ خَ ] (ص نسبی) منسوب به خرجان و آن قریتی است از قرای قومس ببلاد بین شابور و ری. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) احمدبن محمدبن حسین بن کوسید خرجانی معافری، از اهل اصفهان بود. از عبداللََّه بن احمدبن موسی و دیگران حدیث کرد و ابوبکربن مردویه و دیگران از وی حدیث دارند. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) جسربن هارون بن عبداللََّه خرجانی معدل، مکنی به ابوسعید. از راویان بود. وی از علی بن محمد طیاقسی و دیگران حدیث کرد و عبداللََّه بن محمد اصفهانی از او حدیث دارد. خرجانی بسال ۳۰۵ هـ . ق. درگذشت. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) زیادبن محمدبن زیادبن هیثم خرجانی اصفهانی، مکنی به ابوالعباس. از اهل سپاهان بود و از حسن بن محمد دارکی و محمدبن حمزةبن عمارة و جماعتی دیگر حدیث دارد. ظاهراً بسال ۳۷۸ هـ . ق. به اصفهان درگذشت. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) ضراربن احمدبن ضرار خرجانی. وی از احمدبن یونس و او از ابوالقاسم سلیمان بن احمد طبرانی حدیث دارد. در مسجد جامع اصفهان نقطه ای است بنام ضرارآباد که از مستحدثات ضراربن احمد است. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) طاهربن ابراهیم بن یزید وراق ضبی خرجانی. از ابوحاتم محمدبن ادریس رازی حدیث شنید و محمدبن ابراهیم از وی حدیث کرد. وی بسال ۲۹۱ هـ . ق. درگذشت. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) عبداللََّه بن اسحاق بن یوسف خرجانی، مکنی به ابومحمد. او از راویانست و از پدرش و از حفص بن عمر عدنی روایت دارد و ابوعبداللََّه محمدبن احمدبن ابراهیم اصفهانی و جز او از وی روایت کرده اند. (از معجم البلدان).[ خَ ] (اِخ) علی بن احمدبن محمدبن حسین خرجانی اصفهانی، مکنی به ابوحامد. از راویان بود، از ابواسحاق ابراهیم بن احمدبن فراش مکی و ابواحمد محمدبن محمدبن مکی خرجانی حدیث شنید و ابوبکر محمدبن ادریس خرجانی و تنی چند دیگر از وی روایت دارند. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) علی بن احمدبن محمدبن حسین خرجانی محدث بن محدث، مکنی به ابوالحسن . از قاضی احمدبن محمود خرزاد روایت حدیث کرد و ابوالحسن احمدبن محمدبن معلم صوفی از وی روایت حدیث دارد. (از معجم البلدان).[ خَ ] (اِخ) محمدبن ابراهیم بن حسن فرائضی خرجانی، مکنی به ابوجعفر. وی فقیهی عالم و فاضل بود و بر مذهب شافعی میرفت. او بخرجان از ابن ابی غیلان و ابوالقاسم عبداللََّه بن محمد بغوی و جز آن دو حدیث کرد. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) محمدبن ابی نصر شجاع بن ابراهیم فتوانی حافظ، از مقیمان محلهٔ خرجان بود و بدین سبب او را خرجانی میگفتند. وی از ابومنصوربن سکردیه قاضی و تنی چند خبر شنید و بسیاری از وی خبر شنیدند. ولادتش بسال چهارصدوشصت واندی (هـ . ق.) اتفاق افتاد و مرگش بسال پانصدوسی واندی در اصفهان واقع شد. (از انساب سمعانی).[ خَ ] (اِخ) محمدبن عمربن محمدبن عبدالرحمن خرجانی، معروف به ابن تانة. وی شیخ ثقهٔ صالحی بود و در بغداد از ابوعلی بن شاذان و اقران او و در اصفهان از ابوبکربن مردویه و طبقهٔ او استماع حدیث کرد و در اصفهان مجلس املاء حدیث داشت. وی بسال ۴۷۵ هـ . ق. در اصفهان درگذشت. (از معجم البلدان).