معنی حنظل

[ حَ ظَ ] (ع اِ) ثمر گیاهی است بقدر خربوزهٔ خرد در نهایت تلخی که آنرا خربوزهٔ ابوجهل گویند و آنچه بر درخت منحصر بیکی باشد از جملهٔ سموم قتاله است، بدان جهت که تمامی قوهٔ سمیه درخت در آن مجتمع میشود. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). حنظلة، یکی از آن. (از منتهی الارب). خربوزهٔ تلخ و مستعمل زرد اوست. (منتهی الارب). هندوانهٔ ابوجهل. قثاءالحمار. لوفا. (یادداشت مرحوم دهخدا). هندوانهٔ تلخ. (تحفهٔ حکیم مؤمن). کوسته. (یادداشت مرحوم دهخدا از تاج المصادر بیهقی). کبست. کبسته. (مفاتیح خوارزمی): نعمت و شدت او از پس یکدیگر حنظلش با شکر و با گل خار آید. ناصرخسرو. بیرشوه تلخ و بیمزه چون زهر و حنظلند با رشوه خوب و شیرین چون مغز و شکرند. ناصرخسرو. دو رخ چون جوز هندی ریشه ریشه چو حنظل هر یکی زهری بشیشه. نظامی. اگر حنظل خوری از دست خوشخوی به از شیرینی از دست ترش روی. سعدی.