معنی حش

[ حَ ش ش / حُ ش ش ] (ع مص) حَشِ ولد در بطن؛ خشک شدن جنین در شکم مادر. (یادداشت مؤلف).[ حَ ش ش ] (ع مص) حش نار؛ برافروختن آتش را. || کاویدن آتش را. || حش ید؛ خشک شدن دست و شل شدن آن. || حش ودی؛ خشک گردیدن خرمابن. || حَشِ فرس؛ تیزرو شدن اسپ. || حَش حشیش؛ درودن گیاه خشک. (منتهی الارب). || حش کسی؛ اصلاح حال وی کردن. || حش مال؛ افزودن آن. || حش به کسی چیزی را؛ بخشیدن بدو چیزی را. || حش صید؛ فروگرفتن شکار را از دو سوی. || حش فرس؛ گیاه دادن اسپ را. (منتهی الارب). || پر بر تیره چفسانیدن. پر بر تیر نشاندن. (تاج المصادر بیهقی).[ حَ ش ش ] (ع اِ) آبخانه. بیت الخلا. حاجت جای. جای قضای حاجت بیرون شهر. (منتهی الارب). پارگین. ادبخانه. آبخانه. قال: احمدبن خضرویة: القلوب جوالة اما ان تجول حول العرش و اما ان تجول حول الحش. (صفة الصفوة). و عطار بجای این عبارت عربی گوید: و گفت [ یعنی احمدبن خضرویه ] : دلها رونده است یا گرد عرش گردد یا پارگین. (تذکرة الاولیاء). || خرمابن کوتاه نابالیدهٔ بی تیمار. || درخت کوتاه که آب نخورده و پیراسته نشده باشد. ج، حشان. || بستان. || خرماستان. ج، حُشوش، حَشون.[ حَ شِنْ ] (ع ص) نعت از حشی. تاسه برافتاده. ج، حشیان.[ حُ ش ش ] (ع اِ) بچهٔ مرده در شکم مادر. بچه که در شکم مادر خشک شود و بمیرد. || بستان. || جای قضای حاجت بیرون شهر. (منتهی الارب).[ حَ ش ش ] (ع اِ) چیز. گویند: الحق الحش بالأشِّ، چنانکه گویند: الحق الحس بالحس؛ یعنی الحق الشی بالشی ء؛ یعنی هر چیز را مقابلت بمثل کن. (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || جای قضای حاجت بیرون شهر. (منتهی الارب).