معنی حسین یمنی

[ حُ سَ نِ یَ مَ ] (اِخ) ابن قاسم بن محمدبن علی زیدی ملقب به شرف الدین فقیه اصولی. متولد ۹۹۹ هـ . ق. /۱۵۹۰ م. و متوفی در شهر ذمار ۱۰۵۰ هـ . ق. / ۱۶۴۰ م. اشعاری دارد. او راست: «آداب العلماء و المتعلمین» و «غایةالسئول» و جز آنها. (معجم المؤلفین از خلاصةالاثر ص ۱۰۴) (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۲۲) (ایضاح المکنون) (بروکلمان ج ۲ ص ۴۰۶ پیوست ۱ ص ۵۵۹).[ حُ سَ نِ یَ مَ ] (اِخ) ابن عبدالرحمان بن محمد معروف به ابن اهدل و ملقب به بدرالدین. متوفی در ۸۵۵ هـ . ق. او راست: الاشارة الوجیزه و مختصر روض الریاحین به نام مطرب السامعین و جز آنها. (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۵).[ حُ سَ نِ یَ مَ ] (اِخ) ابن عبدالرحمان بن محمدبن عبداللََّه. قاضی جزیره بود و به دمشق سکونت گزید و در ۶۷۶ هـ . ق. / ۱۲۷۷ م. زنده بود. او راست: المقترح فی المصطلح. (معجم المؤلفین از بروکلمان پیوست ج ۱ ص ۵۰۹).[ حُ سَ نِ یَ مَ ] (اِخ) ابن علی زیدی شیعی. او راست: «الایضاح و البیان» و «قادحه زناد الفطن» که در ۱۲۸۲ هـ . ق. / ۱۸۶۵ م. تألیف کرده است. (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۲۹) (ایضاح المکنون) (معجم المؤلفین).