معنی حسین وفائی

[ حُ سَ نِ وَ ] (اِخ) او راست: «فرهنگ وفائی» که در سال چهارم سلطنت شاه طهماسب ۹۳۳ هـ . ق. تألیف آن بپایان رسیده است. (مقدمهٔ لغتنامه) (مقدمهٔ جلد پنجم فرهنگ نظام) (سبک شناسی ج ۳ ص ۳۳۴) (فهرست سپهسالار ج ۲ ص ۲۱۳ و ۲۲۱).[ حُ سَ نِ وَ ] (اِخ) او راست: رساله در تفسیر سورهٔ انبیاء و «شرح عویصات الافکار» و «استعاره» که در ۱۰۷۳ هـ . ق. /۱۶۶۳ م. آن را تألیف کرده است. (معجم المؤلفین از فهرست خدیویه).[ حُ سَ نِ وَ ] (اِخ) ابن علی بن محمد صوفی شاعر. متولد ۱۱۱۲ هـ . ق. / ۱۷۰۰ م. و متوفی ۱۱۵۶ هـ . ق. /۱۷۴۴ م. در حلب متولی مشیخهٔ سجادهٔ وفائیان صوفیه بود و دیوان شعر دارد. (سلک الدرر ج ۲ ص ۵۸) (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۲۵) (ایضاح المکنون) (معجم المؤلفین).