معنی حسین نقوی

[ حُ سَ نِ نَ قَ ] (اِخ) ابن بنده حسین لکهنوی بن محمدبن سید دلدار علی نقوی که در ۱۳۲۵ هـ . ق. درگذشت. او راست: الدرالنضید و جز آن. (ذریعه ج ۸ ص ۸۱ و ج ۱۳ ص ۲۹۹).[ حُ سَ نِ نَ قَ ] (اِخ) ابن دلدار علی بن محمد رضوی نصیرآبادی هندی لکهنوی معروف به سیدالعلما فقیه مفسر واعظ. متولد ۱۴ ربیع دوم ۱۲۱۱ هـ . ق. / ۱۷۹۶ م. و متوفی ۱۷ صفر ۱۲۷۳ هـ . ق. / ۱۸۵۶ م. او راست: روضة الاحکام و جز آن. (ذریعه) (اعلام الشیعهٔ قرن سیزدهم هجری ص ۳۸۷) (اعیان الشیعه ج ۲۶ ص ۳۴) (معجم المؤلفین).[ حُ سَ نِ نَ قَ ] (اِخ) ابن رشیدبن قاسم حسینی رضوی هندی نجفی حائری. در کربلا در ۱۱۷۰ هـ . ق. درگذشت. دیوان شعر به نام ذخائرالمال و یک بدیعیهٔ به قافیه و وزن برده دارد و شاگرد سید نصراللََّه مدرس حائری بود. (ذریعه ج ۹ ص ۲۴۸ و ج ۱۰ ص ۷) (معجم المؤلفین).