معنی حسین نطنزی

[ حُ سَ نِ نَ طَ ] (اِخ) ابن ابراهیم بن احمد ابوعبداللََّه بدیع الزمان ملقب به ذواللسانین و مشهور به ادیب نطنزی. درگذشتهٔ محرم ۴۹۷ هـ . ق. او راست: «دستوراللغة» که فرهنگ عربی به فارسی است. رجوع به مقدمهٔ لغتنامه و هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۱ و ذریعه ج ۷ ص ۲۰۸ شود و در محاسن اصفهان مافروخی ص ۱۱۴ اشعاری دربارهٔ اصفهان به وی نسبت کرده است و در ترجمهٔ فارسی آن ص ۱۲۷ نام وی را حسین بن محمد آورده است و از جملهٔ آن اشعار است: حوت اصفهان خصالا عجابا بها کل من یشتهیه استجابا هواءً منیراً و ماءً نمیرا و خیراً کثیراً و دوراً رحابا و ترباً زکیاً و نبتاً رویا و روضاً طریاً یناغی السحابا. از آن است: و زاد محاسنها زنرود میاها کطعم الحیات عذابا.[ حُ سَ نِ نَ طَ ] (اِخ) همدانی. متوفی ۱۲۷۰ هـ . ق. /۱۸۵۴ م. او راست: نورالانوار. (اعلام الشیعهٔ قرن سیزدهم هجری ص ۳۷۱).