معنی حسین موصلی

[ حُ سَ نِ صِ ] (اِخ) ابن نصربن محمد یا احمدبن حسین بن قاسم بن خمیس بن عامر موصلی جهنی کعبی مکنی به ابوعبداللََّه و ملقب به تاج الاسلام و مجدالدین و مشهور به قاضی بن خمیس شافعی از اکابر علمای شافعی است که علم حدیث را در مولد خود موصل و فقه و اصول و بعضی علوم دیگر را در بغداد از امام غزالی و بعض دیگر از اکابر وقت گرفت و بقضاء رحبهٔ مالک منصوب گردید. وی در اواخر عمر در موصل مقیم گردید و در ربیع اول یا ربیع ثانی به سال ۵۵۲ هـ . ق. وفات یافت. تألیفاتی دارد و از آن جمله است. ۱- اخبارالمنامات. ۲- تحریم الغیبة. ۳- مناقب الابرار. ۴- منهج التوحید یا منهج المرید فی التوحید. (کشف الظنون) (نامهٔ دانشوران ج ۱ ص ۲۱۸) (طبقات الشافعیه) (قاموس الاعلام ج ۱ ص ۶۲۳) (ریحانة الادب ج ۵ ص ۳۳۳) (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۳).[ حُ سَ نِ صِ ] (اِخ) ابن مبارک بن یوسف موصلی فقیه اصولی. متوفی در جمادی الآخرة سال ۷۴۲ هـ . ق. /۱۳۴۱ م. او راست: «الفتاوی النبویة». (معجم المؤلفین از ایضاح المکنون) (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۵).[ حُ سَ صِ ] (اِخ) رجوع به حسین دهن الخصاء شود.