معنی حسین حمدانی

[ حُ سَ نِ حَ ] (اِخ) ابن حمدان بن حمدون تغلبی. متوفی ۳۰۶ هـ . ق. / ۹۱۸ م. عموی سیف الدولة حمدانی و مؤسس حمدانیان است. در ۲۸۳ هـ . ق. بدستور معتضد، هارون بن عبداللََّه خارجی را شکست داد و اسیر کرد، و مقام عالی یافت و در نزاع ابن معتز با مقتدر طرفداری ابن معتز کرد و پس از پیروزی مقتدر، حسین با خانواده اش به موصل گریخت، و سپس مقتدر به او امان داد و به امارت قم فرستاد و باز در آنجا یاغی شد ولیکن بزودی به اطاعت بازگشت و امارت دیار ربیعه یافت و در آنجا باز سرپیچی کرد، لیکن این بار نیز مغلوب شد و او را در ۳۰۳ هـ . ق. ببغداد برده بحبس مقتدر انداختند و در ۳۰۶ هـ . ق. کشتند. (کامل ابن اثیر ج ۸ ص ۳۴) (فهرست تجارب الامم) (زرکلی چ ۱ ص ۲۴۸) (مجمل التواریخ ۳۴۸) (تاریخ سیستان ۲۸۹) (رجال حبیب السیر).