معنی حسین حلاج

[ حُ سَ نِ حَ لْ لا ] (اِخ) ابن منصور یا ابومغیث فارسی بیضاوی بغدادی صوفی که در بغداد در ۲۶ ذی قعده ۲۵۹ هـ . ق. / ۹۲۲ م. بدار کشیده شد. کتابها از وی باقی است. رجوع به حلاج در همین لغت نامه و تنبیه و اشراف مسعودی ص ۳۸۷ و فهرست ابن الندیم ص ۱۹۰ و تاریخ بغداد ج ۸ ص ۱۱۲ و روضات ص ۲۲۶ و ابن خلکان ج ۱ ص ۱۸۳ و منتظم ابن جوزی ج ۶ ص ۱۶۰ و بدایهٔ ابن کثیر ج ۱۱ ص ۱۳۲ و لسان المیزان ج ۲ ص ۳۱۴ و هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۰۲ و ابوالغداء ج ۲ ص ۷۵ و شذرات ج ۲ ص ۲۵۳ و مرآت الجنان ج ۲ ص ۲۵۳ و منهج المقال ص ۱۱۷ و تنقیح المقال ج ۱ ص ۳۴۶ و مقدمهٔ ماسنیون بر دیوانش و تاریخ الخلفاء ص ۲۵۳ شود.