معنی حسین بغوی

[ حُ سَ نِ بَ غَ ] (اِخ) ابن مسعودبن محمد معروف به ابن فراء بغوی شافعی در مروالرود خراسان در ۵۱۶ هـ . ق. /۱۱۲۲ م. پس از هفتادواند سال عمر و دیدن بیش از هشتاد راوی حدیث درگذشت. او راست: معالم التنزیل در تفسیر و مصابیح السنة و التهذیب و شمائل النبی و «الجمع بین الصحیحین». (سیر النبلاء ج ۱۲ ص ۱۰۳) (طبقات الشافعیة ج ۳۷ ص ۲) (تذکرة الحفاظ ج ۱۵ ص ۲) (ابن خلکان ج ۱ ص ۴۰۲) (شذرات ج ۴ ص ۴۸) (روضات ص ۲۴۶) (طبقات المفسرین سیوطی ۱۲) (مفتاح السعادة) (کشف الظنون) (معجم المؤلفین) (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۲) (تاریخ گزیده ص ۸۰۹ و ۸۱۳).