معنی حسین بغدادی

[ حُ سَ نِ بَ ] (اِخ) از جبریان و متکلمان سدهٔ سوم هجری بود. رجوع به حسین نجاربن محمد شود.[ حُ سَ نِ بَ ] (اِخ) ابن عبداللََّه بن یوسف بن احمدبن شبل بغدادی مکنی به ابوعلی. شاعر فیلسوف، پزشک در بغداد متولد و همانجا در ۴۷۴ هـ . ق. /۱۰۸۱ م. درگذشت. او صاحب قصیدهٔ رائی است که به ابن سینا منسوب شده است. (معجم الادباء ج ۱۰ ص ۲۳) (معجم المؤلفین). آغاز قصیده چنین است: بربک ایها الفلک المدار أقصد ذاالمسیر أم اضطرار. و این قصیده بر علو طبع و مقام رفیع علمی و روشن بینی وی دلیل است.[ حُ سَ نِ بَ ] (اِخ) ابن عثمان بن ثابت ضریر. وی در ۳۷۸ هـ . ق. /۹۸۸ م. درگذشت. منظومه ای در قرائت دارد . (از الوافی بالوفیات ج ۱۱ ص ۱۰۱) (از طبقات القراء ج ۱ ص ۲۴۳) (از منتظم ابن جوزی ج ۷ ص ۱۴۲) (از معجم المؤلفین).[ حُ سَ نِ بَ ] (اِخ) رجوع به حسین منجم شود.