معنی حسین بایقرا
5 بازدید
[ حُ سَ نِ قُ ] (اِخ) ابن امیر منصوربن بایقرابن عمر شیخ بن تیمور گورکانی است، و در ۹۱۱ هـ . ق. درگذشت. متخلص به حسینی گورکانی است و به سلطان حسین میرزا معروفست. دیوان شعری دارد و کتابی بنام «تنزیل» در تصوف بدو منسوب است. و کتاب «مجالس العشاق» را نیز کمال الدین حسین فنائی به نام او تألیف کرده و در هند به نام وی چاپ شده است. رجوع به هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۷ و ذریعه ج ۹ ص ۱۰۰ و فهرست مجالس النفائس و فهرست ج ۳ سبک شناسی و فهرست رجال حبیب السیر و از سعدی تا جامی شود.
کلمات هم‌قافیه با «حسین بایقرا»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «را» برای سرودن شعر