معنی حسین استرآبادی
[ حُ سَ نِ اِ تَ ] (اِخ) ابن سلطان محمد. وی شاگرد شیخ بهائی بود و در ۱۰۷۸ هـ . ق. کشته شد. او راست: دستور الوزراء. (ذریعه ج ۸ ص ۱۷۰ و ج ۳ ص ۴۷۴). صاحب ریاض العلماء او را به لقب عزالدین خواند و «الاشکال الاربعة» در منطق به وی نسبت کرده است. (ذریعه ج ۲ ص ۱۱۱).[ حُ سَ نِ اِ تَ ] (اِخ) ابن مسعود ملقب به کمال الدین حنفی. متوفی ۹۶۱ هـ . ق. او راست: شرح منار الانوار نسفی. (هدیة العارفین ج ۱ ص ۳۱۸).
کلمات هم‌قافیه با «حسین استرآبادی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «دی» برای سرودن شعر