معنی حسین‌علی‌بهاء
[ حُ سَ عَ بَ ] (اِخ) ابن عباس نوری بن بزرگ معروف به بهاءاللََّه رئیس فرقه بهائیان. وی در محرم ۱۲۳۳ هـ . ق. / ۱۸۱۷ م. در تهران متولد و در مازندران بزرگ شد و به تهران آمد و دعوت باب را پذیرفت و جانشین وی گردید و پس از قتل ناصرالدین شاه، بدست دولت گرفتار و به بغداد تبعید گردید و سپس به استانبول رفت و از آنجا نیز به ادرنه تبعید شد و سپس به زندان عکا افتاد و بعدها آزاد گشت و در بهجی از دیه های عکا سکنی گزید و در آنجا به سال ۱۳۰۹ هـ . ق. /۱۸۹۲ م. درگذشت و پس از مرگ وی پسرش عباس «عبدالبها» بجای وی نشست و در حیفا مدفون شد. او راست: «کتاب اقدس» و «هفت وادی» و «کلمات مکنونه» و «هیکل» و «الواح مبارکة» و «ایقان» و «جواهر الاسرار» و «لوح ابن الذئب». (معجم المطبوعات ص ۵۹۴) (اعلام زرکلی ج ۲ ص ۲۷۱) (معجم المؤلفین) (تاریخ مشروطه کسروی ص ۲۹۰).
کلمات هم‌قافیه با «حسین‌علی‌بهاء»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «اء» برای سرودن شعر