معنی حسن نوبختی

[ حَ سَ نِ نَ / نُو بَ ] (اِخ) ابن حسین مکنی به ابومحمد خواهرزادهٔ سهل بن اسماعیل نوبختی و شیعی بود و در ۴۰۲ هـ . ق. درگذشت. وی «کون و فساد» ارسطو را مختصر کرده است، و نام شش کتاب دیگر او در هدیة العارفین ج ۱ ص ۲۷۴ یاد شده است. و رجوع به خاندان نوبختی شود.[ حَ سَ نِ نَ / نُو بَ ] (اِخ) ابن موسی مکنی به ابومحمد بغدادی شیعی متکلم. پس از سال ۳۰۰ هـ . ق. زنده بوده است. او راست: «الاعتبار و التمییز و الانصار» و «التوحید کوچک» و «التوحید بزرگ» و «الرد علی ابی علی الجبائی» و «الرد علی ابی الهذیل العلاف» و «الرد علی اصحاب التناسخ» و «الرد علی اصحاب المنزلة بین المنزلتین» و «الرد علی اهل المنطق» و «الرد علی ثابت بن قرة» و «الرد علی الغلاة» و «الرد علی فرق الشیعة ماعدا الامامیة» و «الرد علی المنجمین» و «الرد علی القول برؤیة الباری» و «الرد علی المجسمة» و «الرد علی الواقفة» و «الاراء و الدیانات» و «الارزاق و الاجال و الاسعار» و «الاستطاعة» و «الانسان» و «الانواء» و «التنزیه و ذکر مشابه القرآن» و «المرایا وجهةالرؤیة» و «النکت علی بن الراوندی». (هدیة العارفین ج ۱ ص ۲۶۸) (خاندان نوبختی) (ذریعه ج ۱ ص ۳۴ و ۵۰۷ و ج ۲ ص ۲۷ و ۳۸۹ و ج ۴ ص ۴۸۹).