معنی حسن شیرازی

[ حَ سَ نِ ] (اِخ) رجوع به تاج الدین شود.[ حَ سَ نِ ] (اِخ) (سید محمد...) ابن محمودبن اسماعیل بن فتح اللََّه بن عابدبن لطف اللََّه بن مؤمن حسینی شیرازی عسکری نجفی. در نیمهٔ جمادی الاول سال ۱۲۳۰ هـ . ق. در شیراز متولد شد و در ۲۴ شعبان ۱۳۱۲ هـ . ق. در سامراء درگذشت. (ذریعه ج ۱ ص ۱۷۳). وی در اصفهان و نجف تحصیل کرد و در نجف مرجعیت شیعه یافت و در ۱۲۹۱ هـ . ق. دولت عثمانی که میخواست مرکز روحانی شیعه در شمال عراق باشد او را در سامرا سکونت داد، و در همین شهر بود که فتوای تحریم استعمال تنباکو را برای ایرانیان، هنگامی که دولت انحصار تنباکو را به شرکت رژی داده بود، اعلام کرد، و موجب لغو امتیاز را فراهم ساخت. دربارهٔ تاریخ واقعهٔ تنباکو چند کتاب بنام تاریخ الدخانیة در ذریعه (ج ۳ ص ۲۵۲) یاد شده و اخیراً نیز کتابی بنام اولین مقاومت منفی از آقای تیموری دربارهٔ آن چاپ شده است. میرزاحسن شیرازی را به لقب مجدد و امام مجدد نیز خوانده اند و مؤلف ذریعه در احوال وی کتابی بنام «هدیة الرازی» تألیف کرده است و میرزا محمدعلی اردوباری (درگذشتهٔ ۱۲۸۰ هـ . ق.). در نجف نیز کتابی بنام «سبائک التبر فیما قیل فی الامام الشیرازی من الشعر» تألیف کرده است. (ذریعه ج ۱۲ ص ۱۲۴) (ریحانة الادب) (وفیات معاصرین قزوینی) (سبک شناسی بهار ج ۳ ص ۳۷۳).