معنی حسن دهلوی

[ حَ سَ نِ دِ لَ ] (اِخ) (خواجه...) صوفی، شاگرد سلطان المشایخ. درگذشته در دولت آباد به سال ۷۳۸ هـ . ق. دیوان شعر فارسی او ده هزار بیت دارد. (هدیة العارفین ج ۱ ص ۲۸۵).[ حَ سَ نِ دِ لَ ] (اِخ) شاعر فارسی زبان هند. نامش محمد حسنعلی ماهلی از نوادگان شاه فتح اللََّه در هند بود و در ۱۲۵۸ هـ . ق. درگذشت. (ذریعه ج ۹ ص ۲۴۲).[ حَ سَ نِ دِ لَ ] (اِخ) ابن علی سنجری ملقب به نجم الدین. معاصر امیرخسرو و محبوب وی بود و هر دو مرید نظام الدین اولیا بودند. حسن شاعر و خوشنویس نیز بود. و مرگ او در ۷۷۷ هـ . ق. یا ۷۳۱ هـ . ق. است. احوال وی در نفحات الانس ص ۵۴۹ و تذکرهٔ دولتشاه قسم چهارم و مجالس العشاق مجلس ۳۴ و مجالس النفائس ص ۳۵۷ و مجمع الفصحاء ج ۱ ص ۱۹۶ و رجال حبیب السیر ص ۷۳ و ریاض العارفین ص ۱۸۷ و آتشکدهٔ آذر ص ۳۴۶ و مرآت الخیال ص ۴۸ و تذکرهٔ خوشگو و هفت اقلیم و فهرست دانشگاه ج ۲ ص ۵۴۳ و ذریعه ج ۹ ص ۲۴۲ و تاریخ مفصل مغول چ اقبال ص ۵۶۴ و فهرست سپهسالار ج ۲ ص ۵۴۳ آمده و ظاهراً هم اوست که در هدیةالعارفین (ج ۱ ص ۲۸۵) به عنوان حسن علامی معرفی شده و «فوائد الفوائد» را به وی منسوب داشته است.