معنی حسن ابیوردی
[ حَ سَ نِ اَ وَ ] (اِخ) ابن علی بن محمد، ملقب به حسام الدین شافعی. شاگرد تفتازانی بود و در مکه میزیست و در ۸۱۶ هـ . ق. درگذشت. او راست: حاشیه بر شرح مطالع الانوار و جز آن که در هدیةالعارفین (ج ۱ ص ۲۸۷) آمده است.
کلمات همقافیه با «حسن ابیوردی»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «دی» برای سرودن شعر