معنی حسنیة

[ حَ سَ نی یَ ] (ع ص) مؤنث حَسَنی. منسوب به حسن.[ حُ نی یَ ] (ع ص) مؤنث حُسنی. منسوب به حسن.[ حُ نی یَ ] (اِخ) نام کنیزکی افسانه یی از امام جعفر صادق. و او در محضر خلیفه هارون و خالدبن یحیی برمکی بر امام شافعی و قاضی ابویوسف و ابراهیم بن سیار ملقب به نظام به حجت فایق آمده و نظام از او هشتاد مسئله کرده و او جواب هر هشتاد بگفته است، و سپس حسنیة از او مسائلی چند پرسیده و نظام بپاسخ درمانده است. (از روضات الجنات در شرح حال نظام ابراهیم بن سیّار و جز آن).[ حَ سَ نی یَ ] (اِخ) حسنیان. حسنیون. اصحاب حسن بصری و آنان یکی از هفت فرقهٔ معتزله باشند. (از بیان الادیان) (مفاتیح العلوم خوارزمی).[ حَ سَ نی یَ ] (اِخ) شهری است به شرقی موصل میان موصل و جزیرهٔ ابن عمر. (معجم البلدان).[ حُ نی یَ ] (اِخ) شهری به پنج فرسنگی شرق چارک.[ حُ نی یَ ] (اِخ) شهری بر ساحل خابور.