معنی حرف تشبیه

[ حَ فِ تَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حرف شکل. حرف شبه. حرف شکل و شبه. شمس قیس در عنوان حرف شکل و شبه گوید: سین و الف و راء است که در اواخر اسماء معنی تشکل و تشبه دهد به چیزی، چنانکه شرمسار و نگونسار و گرز گاوسار و بمعنی موضع نیز باشد چنانکه کوهسار و رخسار و شاخسار. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص ۱۶۷). رجوع به «سار» در همین لغت نامه شود. و نیز در عنوان حرف شکل و هیأت گوید: دال و یا و سین است که در اواخر بعضی اسامی معنی شکل و شبه دهد، چنانکه مردم دیس و خایه دیس و ترنج دیس. فرخی گفته است: یکی خانه کرده ست فرخاردیس که بفروزد از دیدن آن روان. و فرخار بت خانه باشد و تندیس تمثال باشد. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص ۱۷۰). رجوع به دیس در همین لغت نامه شود. و نیز همو در کلمهٔ حرف شکل و هیأت گوید: کلمهٔ «آسا» است که در اواخر اسامی معنی شکل و شبه دهد، چنانکه مردم آسا و پادشاه آسا، و خراسانیان گویند فلان مردی بآسا است یعنی با وقار و رواست. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم ص ۱۴۵). رجوع به آسا شود. و در عنوان حرف مشابهت گوید: واو و شین است که در اواخر اسامی فایدهٔ مشابهت دهد چنانکه ماه وش و حوروش و پادشاه وش. (المعجم ص ۱۷۰). رجوع به «وش» شود. و نیز گوید: حرف مشابهت، و آن سین و الف و نون است که در اواخر اسماء فایدهٔ مشابهت دهد، چنانکه مردم سان و دیگرسان و هم بدین معنی دیگرگون و گندم گون. (المعجم ص ۱۷۷). و رجوع به «سان» و «گون» شود.